Ovocné knedlíky: Owocowy obiad narodowy

Ovocné knedlíky to potrawa, która najlepiej definiuje specyfikę czeskiego podniebienia. W Polsce knedle z owocami bywają obiadem, ale w Czechach są one instytucją, wokół której narosły legendy i spory o idealną recepturę. Podstawowa zasada czeskiego knedla owocowego to sezonowość. Latem króluje truskawka i czereśnia, późnym latem morela (meruňky), a jesienią śliwka. Jednak to, co odróżnia wersję czeską od polskiej, to rodzaj stosowanego ciasta. Choć spotyka się knedle drożdżowe (kynuté), za najbardziej szlachetne i tradycyjne uważa się knedle z ciasta twarogowego (tvarohové těsto).

Przygotowanie idealnego ciasta twarogowego wymaga użycia specyficznego składnika: czeskiej mąki typu hrubá lub krupice (odpowiednik bardzo grubej kaszy manny lub mąki krupczatki). Twaróg musi być suchy i dobrze odciśnięty. Proporcje są kluczowe: na pół kilograma twarogu daje się zazwyczaj jedno jajko i około 200 gramów mąki. Ciasto powinno być cienkie – ma stanowić jedynie delikatną osłonkę dla owocu, a nie dominować nad jego smakiem. Knedle gotuje się krótko w osolonej wodzie, aż wypłyną na powierzchnię.

Najważniejsza część rytuału następuje jednak po ugotowaniu, czyli zdobení (dekorowanie). Czeski knedlik owocowy nie istnieje bez trzech dodatków: rozpuszczonego masła, cukru pudru oraz – co jest unikalne dla Czech – startego twardego twarogu (tvrdý tvaroh na strouhání). Ten rodzaj sera ma konsystencję zbliżoną do parmezanu i nadaje daniu specyficzny, lekko słony i kremowy posmak, który idealnie balansuje słodycz owoców. Wersje bardziej dekadenckie przewidują posypanie knedli uprażoną bułką tartą z cukrem lub mielonym makiem, co jest szczególnie popularne w przypadku knedli śliwkowych. To danie jest symbolem czeskiego lata; widok talerza pełnego parujących, polanych masłem kul to obraz, który każdy Czech kojarzy z wakacjami u babci na wsi.